Kış uykusunun bize ilk dokunan sahnesi bir cam kırılma sahnesi. ilk o dakika heyecanlanıyoruz ve içimize bir sıkıntı oturuyor, filmin sonuna dek gitmemek üzere. Durup durup yokluyor bizi camı kıran İlyas'ın kızgın bakışları. Babasına özenerek mi yoksa gerçekten öfke ve nefreti yaşadığı için mi böyle bakıyor bilmiyoruz ama o kapkara siyah zeytin gözler ensemizde duruyor, arada bir de kadrajdan gözümüzün içine bakıyor.Sonra uzunca bir sure otelin içinde oturuyoruz. Otel Aydın'ın baba mirası. En çok vakit geçirdiğimiz oda, oyuncu Aydın'ın çalışma odası. Dekoru harika, çıtır çıtır sobası yanan, ama soğuk sahnelere şahit olan bir oda. Bu odada farklı sahnelerde Aydın beyi kız kardeşi Necla ile, eşi demeye dilimizin varmayacağı derecede uzak olduğu Nihal ile, dostu Suavi beyle ve cam mevzusuna dair Hamdi hoca ile diyaloglarına şahit oluyoruz.
Aslında film bize söyleyeceğini diyaloglar yoluyla soyluyor. karakterler arası gerilimi ve sebeplerini, geçmişi öğrenmemiz dışında iç seslerini de duyuyoruz sanki. bu manada ancak kitap okurken alabildiğimiz bazı tatları alıyoruz, karakterleri derinlemesine anlamak gibi, hayata dair felsefi düşüncelere dalmak gibi.. diyalogların gerçekçiliği oyuncuların ustalığı ile bezeniyor ve mükemmel tatta bir seyire ulaşıyoruz.
Bunların ötesinde filmin fonunda dış mekanlarda Kapadokya'yı, iç mekanlarda da kullanılan nesneleri hayranlıkla izledim. sandalyelerin, divanların uzerindeki örtüler, bardaklar, tabaklar, duvarlardaki tas objeler.. ve her birinin uzerine sıcak sari ışığını sunan dantel ve kumaş avizeler, masa lambaları, minderler..
Filme dair beğendiğim, üzerine düşünmek için not ettiğim bazı bölümler şöyle;
